yazman gerektiği için yazmazsın
yazarsın çünkü yaşarsın
hatta yazmak için yaşarsın
aramızda yazmak için yaşayan çok
insan yok
ama yaşamak için yazanlar var
hislerini duygularını arzularını
insan daha güzel nasıl anlatabilir ki
nerden bilebilir ki insanlar sen
söylemeden
bu şey öfke değil sevgilim
bakma o gözlerle bana
evet kıskanıyorum
ama o kızı değil
yapabilecek bir şey yok
bunlar kadınlığın doğasında var
terk edilemez şeyler
senin benim, bana ait olduğunu
düşündüğüm zamanlar oldu
ama bunlar benim aptallıklarım
sen bana ait değilsin
kimseye de ait olamazsın
hayat bu kadar salak olamaz
sen hayatındaki boşluğu doldurdun
ben de bunu kıskanıyorum
sen benim ruhumdaki karanlık delikleri
dolduruyordun
şimdi sen başkalarına ışık
oluyorsun
ne değişir ki, ben ne yapabilirim
seviş, öpüş, dokun, kokla
ben ne yapabilirim
hayat benim
acı benim acım
gülmek de benim elimde
sen ona gül
ben de sana gülümsüyorum
çünkü bu acıyı özleyeceğim
eninde sonunda
sadece gözüme sokmasam daha iyi
hissedebilirdim
ama değerini gör
bana bunları yazdıran
senin yüreğimdeki sevgindir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder