Bu Son

Adios dersem
Viva liberta de lütfen.
Bu son olsun
bu son.
Sevmeler,sevilmeler,
kitap üstü sevişmeler
ve mutluluktan olup
mutluluk dilenmeler
bitti.
Sessizce okundu hecelerinde son şiir
bir ayyaşın masasında kayboldu,
ayyaş uyandı
toprak ağardı
ağır ağır silkelenirken tüm şehir.
Bu son olsun,
tüm küfürlere sığınak öpüşmeler.
Bu son olsun
bu son.
Şehirler,şehir olup direnmeler
büyüklüğüne kalabalığın
dara düşmüşlüğüne yalnızlığın
bir garip...
artık şiirler kimseyi hatırlatmıyor
,ta ki bunu yazana kadar,
bu son olsun
bu sen.
Kapanıyordu bazı çiçekler
ve bahara dönmüyordu
hiçbir vakitsiz hoşçakal,
çünkü kalan hiçbir zaman diyemezdi
güle güle
az okunan şairler çıkardı geriye,
köşe başlarını dolduran gazete yaprakları
şişeye sarılmaktan harap
efkar taşımaktan bitap düştüm derdi,
en boktan haberlerin askısında
bir gazetenin üçüncü sayfası.
Bu son olsun
bu son.
Sebepsizce başlıyordu sevmeler
kayıp sularda kulaç atarken insan
iki dudak yaklaştırıyordu iki kalbi,
sonra her şeyi bitiriyordu bir şiir
iki şehir ve başka dudaklar.
Bak ne dicem
bugünü siktirip gitmene adıyorum içimden
ki ruhsuzsunuzdur siz kadınlar
ağlatmaz bu seni dışından
hatta belki üzmez
ama unutma
ne kadar askıda kalsa da zaman
asla beklemeye gelmez.
Beklerken biterdi tüm resimleri kurşun kalemle
kurşunlama çalışmaları
boş beklerken dolu bitti.
Bu son oldu bak o da bitmek üzere
bu son.
Bak hem ne çok yakıştın eski sevgiline?
Bu son oyun olsundu
bu son.
Alengirli bir tükenmişlik kalır
her aşktan geriye.

- Umutcan Savcı