Bu Kış Pek Bi Müptezel

Yaz diyen arkadaşlarım var. Durmadan yaz, rahatlarsın diyorlar.Kolay geliyor onlara ama ben her yazışımda içimde bazı duvarlarımı yıkıyor, o taşların altında kalıyorum.Üzerime yıkılmış onca taşı atmaya çalışıyorum,yapamıyorum. Sivri uçları mide boşluğuma batıyor tıpkı gülüşün gib.Herkes sanıyor ben sadece gülüp eğleniyorum.Oysa ben yalnız seninle gülüyordum.Sen hariç başka biriyle konuşmak istemiyorum ama gariptir ki bir tek seninle konuşamıyorum.Ben artık dışarıya karşıda sessiz olmayı planlıyorum.Hayatımda değişikler yapıyorum.İnsanlar ben’i tanımıyor,onlar farklı bir maskeyle tanıştılar.Bilmiyorlar içimdeki fırtınayı, kopup, sökülüp daha da kanayan damarlarımı ,sızılarımı… Dışardan cosmopolitan hayatın içine doğmuş bir elitist gibi görünsem de sensiz içi tropikal bi adada hindistan cevizi sütünü pipetle içerken hamakta rüzgarın yüzüne değmesiyle sadece tebessüm edebilen ıssız bir adammışım ben.Kararlar alıyorum dedim ya, onlar sözde ünlemli cümleler mesela: "Sen, Benim Almanya’m değilsin. Sen kaybettin diye ben kaybetmem!" gibi ancak artık daha gücsüzüm,tabi ki sensiz ayağa kalkabilirim de sensiz nasıl ayakta kalırım onu bilemiyorum…Soğuk bir kış gibisin çatlamış dudaklarımda, ben sadece seninle ısınabiliyorum,O yüzden hep hasta oluyorum bu kış mevsimlerinde ama sen kendine dikkatli bak olur mu?Dışarı çok soğuk bitanem sıkı giyin tamam mı?Üşütme…

Hey bunu okuyan:

Güzel,duygusal,romantik metinler yazdığımı sanıyorsun değil mi?

Oysa ben mezar kazıyorum.